andre

Mijn naam is André. Ik ben zoon, vader en echtgenoot, maar bovenal een 55-jarige man die niet meer in actieve verslaving wil leven.

Ik schrijf ‘bovenal’ omdat het leiden van een leven in herstel van verslaving er alles toe doet. Ik leef nu voluit en in vrijheid! Nu kan ik er pas echt zijn als zoon, vader, echtgenoot, vriend en ondernemer. Zeven jaar geleden liep ik tegen een keiharde (alcohol) muur op. Na 25 jaar hard en succesvol werken was ik op, doodmoe. Ik kon niet meer. 60 tot 80 uur in de week werken, veel op reis en weinig thuis. Eten met zakenrelaties, laat naar bed en vroeg weer op, daarbij veel (‘sociaal’) drinken. Daarnaast dacht ik met het drinken van een biertje of wijntje een goede manier van snel ontspannen gevonden te hebben. In het weekend was ik eigenlijk te moe voor een uitje of feestje, maar na een paar wijntjes kwam ik weer helemaal bij. Vaak ging dat goed en soms fout.
Uiteindelijk was er sprake van controleverlies, wat zelfs tot black outs leidde.

Omdat mijn bedrijf zo belangrijk voor mij was en ik nooit wilde verzuimen, hield ik het lang vol. Dat kostte ontzettend veel energie. Ik wist deep down dat ik niet goed met alcohol kon omgaan, maar het kwam niet in mij op dat ik een drankprobleem zou kunnen hebben. Ik was maatschappelijk succesvol, hoezo een probleem?

Totdat het vaker mis dan goed ging. De situatie werd grimmiger. Af en toe moest ik verzuimen wegens een vreselijke kater. Ik had steeds meer tijd nodig om weer de oude te worden of, zoals ik het noemde, het knopje weer om te krijgen. Toen kwam de dag dat ik het knopje helemaal niet meer kon vinden. Ik kon niet meer vrolijk en krachtig zijn; het ging gewoon niet meer en dat maakte mij somber en angstig.

Iemand haalde mij over om hulp te zoeken. Hulp? Ik kan toch alles zelf? Of toch niet? Ik ben uiteindelijk in een ambulant zorgtraject en in het 12-stappen programma terecht gekomen. Dat was een enorme eye opener. Ik stopte helemaal met het drinken van alcohol. Ik wilde al vier jaar stoppen met roken. Die verslaving bleek van hetzelfde laken een pak te zijn en ik kon daar toen ook makkelijk mee stoppen. Ik heb mijn leven drastisch omgegooid en langzaam kwam er rust. Ik werkte veel minder uren met zelfs een beter eindresultaat.

Wat ik kan, kan een ander ook. Wat ik heb, gun ik een ander ook. Zo ontstond het idee Spoor6 te beginnen. De oprichters hebben zelf een verslaving overwonnen en weten als geen ander waar het echt over gaat. Als wij het kunnen, kunt u het ook. Ik blijf dat zeggen.

Welkom bij Spoor6. Fijn dat u ons heeft gevonden en hopelijk spreken wij elkaar snel.

Hartelijke groet,
André Rombout