Tineke Gottschal

Ik ben Tineke Gottschal, moeder van drie inmiddels volwassen kinderen, en ik ben in 1979 in Groningen afgestudeerd als arts.

Via de GGD Amsterdam ben ik vele jaren verbonden geweest aan het Speciaal Onderwijs in die stad, en daar zag ik talloze kinderen die het moeilijk hadden: van leerproblemen tot gepest worden, maar ook vanuit beklemmende thuissituaties waar opvoedingsproblemen, verwaarlozing of mishandeling aan de orde waren. Vanuit het besef dat je, als je kinderen wilt helpen, vooral ook de ouders er bij moet betrekken, ben ik verdere opleidingen gaan doen in directieve therapie, gedragstherapie en systeemgesprekken. Sinds 1995 heb ik een eigen praktijk voor Directieve Therapie (www.praktijkgottschal.nl), waar ik hulp bied aan mensen met relatieproblemen, opvoedingsvragen, en steeds vaker, met verslavingsproblemen.

Toen ik ruim tien jaar geleden overstapte naar de verslavingszorg (detoxen, ambulante behandeling en crisisdiensten) zag ik dat sommige verslaafden eigenlijk “de kinderen van toen” waren: kinderen in de knel, opgegroeid in moeilijke omstandigheden, soms als kind van verslaafde ouders zodat de verslaving al in de genen zat. Sommigen zetten het gedrag voort wat ze vanuit hun jeugd kennen en gaan net zo veel drinken als hun vader of moeder, maar anderen komen in verzet en roepen juist: dat nooit! En lang niet alle verslaafden hebben een moeilijke jeugd gehad; velen zijn pas op volwassen leeftijd door verschillende omstandigheden in de problemen gekomen. Als er eenmaal afhankelijkheid ontstaat spelen er vrijwel altijd meer problemen dan alleen de verslaving zelf.

In 2007 volgde ik de nieuwe specialistische Masters-opleiding tot verslavingsarts, en daar leerde ik hoe een verslaving zich “nestelt” in de hersenen, en daar echt veranderingen in teweegbrengt. Vooral alcohol kan de hersenen ernstig beschadigen, maar ook cannabis en benzo’s kunnen bijvoorbeeld blijvende geheugen- en concentratieproblemen geven.

Daardoor wordt het begrijpelijk waarom verslaafden niet zomaar kunnen stoppen met gebruik of gedrag, al willen ze dat eigenlijk allemaal wel. De gedachte dat een verslaafde niet genoeg gemotiveerd is, of eigenlijk gewoon te slap om te stoppen is helemaal achterhaald: voor een medicus is verslaving een serieuze ziekte die een serieuze behandeling verdient.

Het is een dankbare taak om te mogen bijdragen aan herstel van deze verslavingsziekte.

Je hebt er als verslaafde én als hulpverlener wel een flinke portie lef, optimisme en doorzettingsvermogen voor nodig.

En dat is nu juist wat ik bij Spoor6 tegenkom, en bij alle medewerkers herken: alle zeilen bijzetten en volhouden, en dan is herstel mogelijk!

Last but not least: ik ben zelf géén ervaringsdeskundige, behalve misschien als het gaat om pianospelen…. doe ik al van jongsafaan en ik kan nooit meer stoppen…: zelf muziek maken is de mooiste verslaving die er bestaat!