Ik ben Peter, ik ben alcoholist. In september 2012 kwam er voor mij een eind aan jaren lang elke dag drinken van ’s morgens tot ’s avonds laat en die dag dan afsluiten met een jointje of 2, onder het mom van slaapmutsje. Ik wist voor mezelf dat ik ver heen was, maar toegeven… nee. Als ik ’s morgens mijn eerste biertje nam werd ik boos op mijzelf, waarom nou, waarom moet je nu al drinken? Ik wist het zelf niet en nam al snel een tweede en derde om dat nare gevoel weg te spoelen.

De laatste jaren werd het steeds erger, ik kreeg van dat bier niet zo makkelijk dat bevredigende gevoel en dus begon ik sneller te drinken. Tot ik op een moment ’s middags een whisky nam, hee dat tikte lekker aan naar dat fijne gevoel. Al snel had ik een plek in huis waar ik altijd een fles had staan. Op een dag in augustus 2012 was mijn man thuis aan het werk, toen het door een onverwachtse brief van de bank escaleerde. Een enorme ruzie, hij wilde de hypotheek alleen op zijn naam zetten voor zekerheid in de toekomst. Hij wilde ook eigenlijk niet meer met mij verder, hij hield nog wel van mij, maar dat was het ook wel. Jij stinkt altijd naar de rook en naar “DRANK” zei hij mij verwijtend. Toen knapte er iets in mijn hoofd. Je snapt dat dit voor mij als een schok kwam, maar ik snap nu dat hij totaal gelijk had. IK moet hulp hebben. Ik had de bodem van de put bereikt. Ik liep direct naar de computer en tikte bij google verslavingszorg in. De eerste de beste link klikte ik aan op het moment dat mijn man weer achter mij stond en naar het beeldscherm keek. Meen je dit vroeg hij, ja dit meen ik. Om deze daad kracht bij te zetten pakte ik direct de telefoon om een afspraak te maken voor hulp. Na een aantal weken bleek dat ik, voor mij, bij de verkeerde instelling terecht was  gekomen. Direct na mijn laatste bezoek daar op een maandagmiddag  belde ik boos mijn man, om mijn teleurstelling uit te delen.

 

Later die middag belde mijn man mij weer en vroeg, wil je naar Zuid Afrika? Verbijsterd en aan de grond genageld vroeg ik hem of hij niet goed bij zijn hoofd was geworden. Hij vertelde mij dat hij gebeld had met een verslavingshulp groep in Bussum. Spoor6. Zij doen dagbehandeling en hebben een kliniek in Zuid Afrika. Nou dan de dagbehandeling maar, reageerde ik. Als ik nu direct zou bellen zou ik de volgende ochtend al een intake gesprek kunnen hebben.

 

Dinsdagochtend zaten wij (ik bloednerveus ) bij Spoor6 in Bussum. Eerst een gesprek met de agoog Angela. Ik had mij voorgenomen compleet eerlijk te zijn en alle vragen naar waarheid te beantwoorden. Het was een lang gesprek waar alles over mijn drinkgedrag en andere problemen, die soms tot verbazing van mijn man, op tafel kwamen. Tranen, schaamte en bekentenissen, ik heb alles er uit gegooid. Tijdens dit gesprek werd het voor mij nog eens duidelijker, ik heb hulp nodig en als ik dat hier kan krijgen dan maar het diepe in, maar wel in alle eerlijkheid. Aan het begin van de intake vertelde Angela  dat zij en de psychiater een beslissing zouden nemen over de behandeling. De laatste vraag aan mij was, wat denk jij zelf welke behandeling goed voor jou zal zijn. Ik wist het al, een dagbehandeling zal voor mij niet werken dus het zal wel Zuid Afrika worden. Dan heb ik een gesprek met de psychiater wat ik ook als open en eerlijk ervoer. We moeten even wachten terwijl de agoog en psychiater overleggen. Ik ben geloof ik nooit van mijn leven zo nerveus geweest. Angela komt ons halen om de beslissing te vertellen. Zuid Afrika dus, 2 maanden, zaterdag vertrekken!! WAAAAT, ja je kunt er zaterdag al naar toe. Dat kan niet, mij moeder is zondag jarig kraam ik uit. Dit kan niet waar zijn, het is dinsdagmiddag, dat is over vier dagen. Hoe die middag verder is verlopen is mij een beetje ontgaan, maar toen wij de deur uitliepen was alles tot vliegticket aan toe geregeld.

 

Vrijdagavond een feestje??!! De laatste mensen die mij gedag komen zeggen (onze beste vrienden) zijn er. Om een uur of elf neem ik mijn laatste jointje en daarna gooi ik mijn laatste have biertje en borrel symbolisch in de gootsteen. Wie had dit ooit van mij gedacht, “ ik alcohol weggooien”.

Zaterdagochtend om zeven uur sta ik met mijn man en de buurman op Schiphol, ik huil van binnen. Ik wil maar ik durf niet. Bij de douane nemen we afscheid. Mijn man neemt afscheid van de drinkende Peter. Om tien uur stap ik in het vliegtuig, er is dus geen weg meer terug. Elf uur lang ben ik alleen en denk veel na. Het is goed wat je doet Peet, ga ervoor, wat heb je te verliezen, “VEEL”. Het gaat vanaf nu alleen maar weer berg opwaarts.

 

Zaterdagavond om elf uur wordt ik opgehaald op vliegveld Cape Town. Na een half uurtje rijden komen wij aan op landgoed Bloemendal. Als ik het landhuis binnenkom (wederom bloed nerveus) kijk ik mijn ogen uit. Ik wordt onthaalt door 9 medepatiënten. Het eerste wat me gevraagd wordt is of ik rook, ja dus en vrijwel meteen staan we buiten gezellig te kletsen. Een fantastisch onthaal. Meteen werden alle ideeën die ik had over een verslavingskliniek over boord gegooid. Het is hier geweldig. Wat later wordt ik naar mijn kamer gebracht waar mijn bagage gecheckt wordt, en daarna even naar de zuster voor een medische intake. Om een uur of een gaan we naar bed. Zondagochtend vroeg is het licht en kan ik zien op wat een geweldig plek ik ben beland. Ik en mijn kamergenoot, die ook zaterdag was aangekomen, blijven die zondag thuis terwijl de rest op stap gaat. Wij kunnen dus een beetje bijkomen, kletsen en de buurt verkennen. ’s Avond tijdens het eten krijg ik het gevoel dat ik in een nieuw gezin ben terecht gekomen waar iedereen aandacht voor elkaar heeft. Later besef je dat dat best logisch is, we zijn lotgenoten

Maandagochtend begint met een ochtendwandeling, dan ontbijt waarna je kunt meedoen aan een meditatiesessie. Om negen uur beginnen we met een groepssesie. Ik en mijn kamergenoot krijgen eerst de kans om ons aan de counselors en therapeuten voor te stellen en wat over ons zelf te vertellen en waarom wij hier zijn. Om tien uur heb ik een afspraak met mijn individuele counselor. Geweldig, we hebben direct een klik. Om elf uur lecture. Om twaalf uur lunch. Ik besef dat dit hier mijn vijfde maaltijd is en hoe geweldig goed dat eten is. Om een uur weer groepstherapie. Wat ik hoor en zelf vertel verbaast mij. De openheid van iedereen, de emoties die er uit komen, ongelofelijk. Om drie uur hebben we sport. Slik, ik wist het, maar nu moet ik het echt doen. Onder begeleiding wordt er een schema voor me gemaakt en kan ik aan de gang. Om vijf uur diner. ’s Avonds een spreker van zeven tot acht.

 

Twee weken later kom ik tot inzicht dat ik hier niet ben om mijn huwelijk te redden of om aan anderen te laten zien dat ik met wat hulp kan stoppen met drinken. Nee, ik ben hier voor mijzelf. Ik wil stoppen met drinken en ik krijg hier de beste tools aangereikt om dit te bereiken. Als ik niet meer drink lossen alle problemen zich in de toekomst vanzelf op. Hier zijn psychologen, counselors en vele anderen die mij willen helpen de gezonde Peter weer te worden die ik ooit was. Ik wordt hier niet gezien als alcoholist maar als mens. Ik wordt behandeld met compassie. Ik ga er dus helemaal voor, ik zal laten merken dat ik voel en waardeer wat deze geweldige mensen mij proberen bij te brengen.  Natuurlijk had ik het daar soms best moeilijk, en heb ik wel eens een hunkering gehad als ik ergens een fles zag liggen. Dan was er altijd een recovery assistent die een luisterend oor en een goed verhaal voor je heeft  Maar ook de medecliënten hebben geholpen. Veel praten over een sessie of een les of praten over hoe jij je voelt op enig moment.

 

De weekends  zijn voor het grootste gedeelte ontspanning. Zaterdags naar de ‘mall’ en ’s middags barbecueën en zondags altijd een geweldig uitje. Ook heb je dan tijd om eventueel wat was of huiswerk te doen.

 

22 november 2012 nam ik afscheid van alle geweldige mensen daar. Huilend ben ik daar vertrokken, niet van verdriet maar van geluk dat ik daar mijn behandeling heb mogen hebben. Ik zal ze er  allemaal voor altijd dankbaar voor zijn.

 

23 november val ik mijn man op Schiphol weer in de armen. Ik beloof dat ik nooit meer drink! Thuis wordt ik gebeld door Spoor6 met de vraag hoe het gaat en of ik een goede reis heb gehad. Alweer zo’n gevoel van wat een fijne mensen. De volgende dag ben ik in Bussum voor mijn eerste nabehandeling.

 

Het is nu 24 april 2013 en ik ben nu meer dan een half jaar clean, heb 2 penningen van de “AA” en  mijn leven is met sprongen vooruit gegaan. Ik leef het leven weer, ik ben weer Peter. Ik ben er nog niet helemaal, maar ik “werk eraan”.

Dank je wel Spoor6, dank je wel.