Als je in jezelf gelooft en niet meer met die rotzooi wilt en kunt leven,

kun je met de juiste hulp een nieuw leven starten.

Matthijs

We spreken Matthijs als hij precies acht jaar clean is.
Acht jaar geleden zag zijn leven er heel anders uit.
Verslaafd aan alcohol en middelen, zijn leven was een puinhoop.

Jeugd
Op mijn 15e kwam ik voor de eerste keer in aanraking met softdrugs. De eerste keer was ik er hondsberoerd van en sloeg het niet aan. Een ander zou denken dat doe ik nooit meer maar in mijn vriendenkring werd het volop gedaan en ik ging als vanzelf meedoen. Ik wilde niet onderdoen voor mijn vrienden.

Ik had een heel gelukkige jeugd maar door mijn gebruik ontstonden er conflicten. Op mijn 18e wilde ik het huis uit en heel snel geld verdienen. Ik dacht het direct “goed” aan te pakken middels criminele activiteiten maar dat ging direct ook goed fout. Ik moest een jaar de bak in.

Gevangenis
Daar zat ik, in Grave, het was 3 verdiepingen hoog en ik was een klein mannetje in de grote wereld. De eerste maand ben ik bijna niet uit mijn cel gekomen tot op een gegeven moment de bewaker zei: “Nou vriend, ga nu maar even luchten, je ziet er heel pips uit en zo ga je het niet redden.” Ik heb daar veel dingen meegemaakt, hele heftige dingen, rekeningen die vereffend werden. Als je 18 bent en je maakt dat mee, dan hakt dit er behoorlijk in.

Na één jaar gevangenis mocht ik toch weer thuiskomen bij mijn ouders maar het ging steeds slechter met mij. Mijn ouders zeiden: “We vergeven je maar we vergeten het nooit”.

Ik kreeg mijn leven totaal niet meer op de rit en zette mij enorm af. Puberaal gedrag, ruzie om alles. In die tijd ging ik ook cocaïne gebruiken. Mijn ouders hadden geen grip meer op mij maar ze lieten mij niet vallen.
In mijn vriendenkring gebruikte iedereen, het was makkelijk om aan middelen te komen. Er was geen dag dat ik niet gebruikte. Het werd een manier van leven. Iedere ochtend opstaan met een klotegevoel tot de eerste joint. Dan voelde ik even geen gezeur aan m’n hoofd.

Op mijn 20e is het dusdanig geëscaleerd dat ik het huis uit moest. Het ging niet langer en ik ben bij een vriend van mij op kamers gegaan. Ik ging weer door met criminele activiteiten en kwam weer in de gevangenis terecht, dit keer in Zwolle. Het gebruik ging in de gevangenis gewoon door. Alles was er, het was “een groot feest”. Ik overleefde er.

Toen ik vrijkwam ben ik weer op kamers gegaan. Via vrienden van mijn vader. Daar ging het wederom helemaal mis. Toen de huiseigenaren een weekend weg waren heb ik zoveel vrienden uitgenodigd dat ik het huis niet eens meer schoon kon maken. Ik heb hun vertrouwen enorm beschaamd. Ik had schijt aan alles. Als ik het maar gezellig had, dat was voor mij het belangrijkste.

Uiteindelijk ben ik in Apeldoorn terechtgekomen en ging aan het werk. Ik sliep te weinig, kwam veel te laat en meldde me vaak ziek. In deze periode ontdekte ik de heroïne. Op een gegeven moment ben ik tegen de vlakte gegaan en met een ambulance naar het ziekenhuis gebracht. Ik kreeg een scan en toen zei de eigenaar van het bedrijf waar ik werkte: “het is beter voor jou om te stoppen.”

Ik was 22 jaar, werkte soms, net genoeg om de huur te betalen. Voor de rest was ik volledig in gebruik.

Relatie
Ik ontmoette mijn (ex) vrouw. Die heb ik bedonderd en belogen waar ze bij stond. Ook ten aanzien van mijn gebruik. Zij gebruikte niets. Elk jaar zei ik weer: dit wordt het jaar dat ik ga stoppen. Het kwam er gewoon niet van. Jaar in jaar uit is het zo door gegaan.

Totdat mijn opa doodging. Dat is een omslag geweest voor mij. Het was een man die nooit zeurde en voor hem zette ik alles opzij. Als hij belde en vroeg: “kom even naar het landje, we moeten even wat zaden planten”.. dan kwam ik. Hij was de enige bij wie ik rustig kon zitten, een sjekkie kon roken en die niet zeurde “…wat ben je allemaal aan het doen…”
Dat was een heel fijn gevoel. Hij overleed aan kanker.

Ik wilde heel graag kinderen. Op een gegeven moment kom ik thuis bij mijn ouders en ligt er een foto van een echo op tafel. Toen knapte er iets in mij. Wij waren al anderhalf jaar bezig om een kindje te krijgen en nu waren mijn broer en zijn vriendin zwanger. Ik heb die foto weggegooid en dat was ook de laatste dag dat ik ze heb gezien. Ik weet dat ik een nichtje heb gekregen. We hebben een kaart gestuurd maar daarna heb ik nooit meer iets van ze gehoord. Ik bleef in die tijd alleen maar zuipen…
Laatst zag ik een foto en dat is nu 11 of 12 jaar geleden. Af en toe zie ik ze voorbij rijden.

Manipulatie
Soms belde ik mijn (ex) vrouw terwijl ze in een vergadering zat omdat ik geld moest hebben om mijn natje en droogje te kunnen halen. Ik heb nu geld nodig! Ik moet blowen!
Ik kreeg alles voor elkaar om de rust maar te bewaren. Totdat ze in oktober 2012 zei: “het houdt nu op! De liefde is weg en het is alleen maar verzorgen en faciliteren wat ik doe.” Dan stort je leven in. Ik dacht haar nog wel te kunnen manipuleren, maar dat is niet meer gelukt. Achteraf gezien was dit het beste wat ze kon doen.

Rock-Bottom
In oktober 2012 blowde ik 5 gram en dronk ik een kratje bier per dag. Het ging helemaal nergens over en ik was de controle over mijn eigen leven helemaal kwijt. Die maand heb ik alle pillen in huis bij elkaar gezocht, ben op de bank gaan liggen en heb ze allemaal ingenomen. Ik heb 2 biertjes gedronken en dacht: dit is het, voor mij hoeft het niet meer zo.
Na een half uur werd ik intens beroerd wakker en heb ik alles eruit gekotst. Dat was mijn ommekeer! Toen ben ik achter de laptop gaan zitten en heb ik naar klinieken gezocht.

Spoor6
Op maandag had ik een afspraak bij Spoor6. De deur ging open en ik werd direct heel warm ontvangen, in die tijd nog met een “hug”. Dat vond ik wel vreemd maar het voelde welkom. Ik hoorde nooit dat iemand trots op mij was, of dat er van mij gehouden werd dus deze warmte was voor mij bijzonder. Ik heb daar bijna 4 uur gesproken. En toen vroegen ze mij: “Kan je naar Zuid-Afrika?”.
Maar ik had nog een kratje bier thuis staan, die moest eerst nog op en…, het is eigenlijk te gek voor woorden als ik daar nu aan terug denk….., maar een maat van mij had een dochtertje en die werd 1 jaar en daar wilde ik ook nog heen.
Maar de datum werd gepland: 10 januari zeiden ze. Dus er was geen weg terug. Het werd vergoed door mijn verzekeraar, ik moest alleen de ticketkosten betalen en wat geld voor uitgaven in Zuid Afrika.

Zuid-Afrika
Voordat ik op het vliegtuig stapte op Schiphol heb ik nog heel veel geblowd en daarna in de Heinekenbar op Schiphol nog even flink ingedronken en toen stapte ik in het vliegtuig.

Ik landde in Zuid-Afrika en dacht, ik duik nog even een café in voordat ik opgehaald word maar ze stonden er al met een bordje in hun hand.
Ik kwam in de kliniek en voelde gelijk weer die warmte maar ik was er nog niet helemaal bij en moest eerst mijn roes uitslapen. De volgende ochtend besef je pas: het gaat beginnen er is geen weg meer terug. De eerste week kreeg ik nog medicatie om tot rust te komen en liep ik nog versuft rond.
Mijn behandelaar/psycholoog heette: Johannes. Ik vond hem in eerste instantie een ongelofelijke lul. Iemand waar ik in gebruik nooit mee om zou gaan. Klein brilletje, echt een professor om te zien. Maar hij keek dwars door mij heen en er was toch een klik. Met Johannes heb ik enorm goede gesprekken gevoerd; ik hoefde maar één ding te zeggen, één zin en hij pakte mij gewoon.
Ik moet eerlijk zeggen: Johannes is daar mijn redding geweest. Ik heb heel veel dingen over mijzelf geleerd, ook hoeveel pijn er in mij zat. Hoe verdrietig ik mij daarover voelde al vanaf mijn 16e.

De behandeling was heel intensief. Ik heb 2 keer op het punt gestaan om weg te gaan maar heb er een nachtje over kunnen slapen en dan kom je tot het besef; ik ga dit afmaken! Geen excuses meer! Ik kwam in januari en in februari moest ik een schadebrief ontvangen. Wie moest ik vragen? Ik had geen contact meer met mijn ouders dus ik heb mijn (ex) vrouw gevraagd. Maar mijn (ex) vrouw stond er helemaal niet voor open.
Toen heb ik gezegd: je doet het maar anders gaan we niet scheiden. Zo ziek was mijn geest! Die schadebrief heb ik toen dubbel en dwars gekregen. Knetterhard was de brief, maar het was nodig. Toen ik die brief voorlas kwam ik erachter dat ik heel veel op mijn moeder leek, qua doen en laten en ik besefte dat ik het anders wilde doen.

In februari heb ik mijn scheidingspapieren in Zuid-Afrika ontvangen. Alles werd netjes aangetekend verstuurd en dezelfde avond heb ik ook getekend. Tot op heden ben ik blij dat ik dit in de kliniek heb kunnen doen want daar was begeleiding en in Nederland was het fout gegaan.
Ik heb dingen verwerkt en naarmate ik langer in de kliniek zat begon ik me prettiger te voelen en begon langzaam weer van mezelf te houden.
Ik schaamde me ook helemaal nergens meer voor, dat is denk ik ook het mooie en dat benoem ik nu nog steeds bij de meetings.

Meetings
Tijdens de tweede week gingen we naar een meeting in Zuid Afrika en daar sprak een man. Als je hem hoorde dacht je; “doe eens even rustig aan joh, je klapt bijna uit elkaar van zuurstofgebrek!” In de bus terug naar de kliniek zei ik: “morgen ga ik naar huis want dit is niet het leven dat ik heb geleid. Ik herken niets. Deze man heeft onder bruggen geslapen en ik weet niet hoeveel van alles gebruikt! Zo was ik niet!” Nadat ik dit had gezegd zei iemand achterin tegen mij: “hé Matthijs, maar jij kunt er toch ook niet vanaf blijven dus eigenlijk ben je toch precies hetzelfde. Want je ben gewoon verslaafd.”
En dat was voor mij dé eyeopener, hij had gelijk! Kijk niet naar de verschillen maar naar de overeenkomsten.

Ik heb heel veel meetings gevolgd, naar heel veel shares van mensen geluisterd die al jaren in herstel zijn. Dat heeft mij heel erg geraakt en geholpen. Ook levensverhalen van mensen waarvan ik nooit had verwacht dat ze een dergelijk leven hadden geleefd. Waar het op neer komt is dat ze allemaal geen “NEE” kunnen zeggen. Hoe groot de gevolgen ook zijn, tot de dood aan toe.
Ik heb brieven naar mijn vader en mijn moeder gestuurd maar geen antwoord gekregen. En toentertijd woonde we bij elkaar in de straat op een steenworp afstand.
De brief die ik naar mijn moeder schreef moest ik voorlezen aan Johannes en de tranen rolden bij hem over zijn wangen. Ik heb ze heel veel verdriet gedaan, dat weet ik, maar ik heb nooit meer iets van mijn ouders gehoord tot op de dag van vandaag.

Naar huis
In maart ging ik weer naar huis. Er werd nog een safehouse geadviseerd maar dat wilde ik zelf niet. Bij het afscheid werd: you’ll never walk alone gedraaid. Dan staat iedereen buiten met de handen in een boog en dan moet je onder de boog doorlopen en dan is het klaar. Dan heb je het bereikt.

John, een ervaringsdeskundige en begeleider zei tegen mij: je moet je vleugels spreiden en je moet het zelf laten zien. Op dat moment zet je het op een rennen, loop je die lange hal door en ga je door de menigte die op je staat te wachten en voor je applaudisseert. Als ik eraan terug denk kan ik nu nog heel emotioneel worden. Dat was zo gigantisch mooi.
Ik heb iets afgemaakt. Ik heb iets bereikt in mijn leven.

Ze vroegen mij wat ga je nu als eerste doen als je hier weg bent? Toen zei ik: ik zal ze laten zien wat ik waard ben! Toen werd ik gelijk op mijn vingers getikt. Je hoeft het voor niemand te doen. Je moet het voor jezelf doen!!
Op het vliegveld terug naar huis kwamen de momenten van zucht al heel snel, want je zit daar toch te wachten. Bij het rokershok was ook een grote bar dus je kon gelijk de fout in als je wilde… maar ik heb het niet gedaan. Zelfs in het vliegtuig niet. In het vliegtuig zat ik naast 2 Amerikaanse vrouwen die de hele reis Jack Daniels dronken maar ik dronk niet.
Op Schiphol werd ik opgehaald door een paar vrienden, een buurvrouw, mijn (ex) vrouw en de hond; toen had ik echt nog het gevoel het komt allemaal wel goed. Vrijdagochtend ben ik geland, vrijdagavond zat ik helemaal in mijn eentje een patatje te eten…..

Alles wat ik dacht en geleerd had vervaagde bij thuiskomst, dat is één van de zwaarste weekenden geweest sinds ik terug ben gekomen uit Zuid-Afrika. Het helemaal alleen zijn. Weken zit je toch op een soort roze wolk en dan kom je terug in Nederland en dan is alles hetzelfde. Want jij bent wel veranderd maar de wereld om jou heen niet. Ik heb in die tijd heel veel geschreven en een dagboek bijgehouden. Dat heeft mij er echt doorheen geholpen. Schrijf op wat je voelt! En ga direct naar de meetings.

Oude vriendschappen
In maart 2013 heb ik een vriendschap van 20 jaar beëindigd. Ik kwam binnen en de geur van wiet kwam mij tegemoet. Hij kwam met het excuus; “ik heb hem toch net uitgemaakt…” De koelkast ging open en ik zag al het bier al staan. Ik denk dat ik een uurtje binnen ben geweest en toen heb ik gezegd: “we kennen elkaar al 20 jaar en jij denkt dat ik nu weer rustig kan beginnen? Dat ik naar Zuid-Afrika ben geweest, nu alles weer op de rit heb en dat ik nu gewoon weer ‘normaal’ kan gebruiken.” Hij dacht dat het allemaal wel weer goed zou komen en dat zijn ‘oude’ vriend weer terug was. 20 jaar vriendschap was voorbij. Je kunt niet terug naar gebruikersvrienden.

Nieuwe relatie
In mei 2013 ontmoette ik mijn huidige vrouw. Op 5 mei 2013 om een uurtje of half 9 spraken we af en sindsdien zijn we niet meer uit elkaar geweest.
Ik ben direct heel eerlijk en open geweest over mijn verslaving. Dinsdag ga ik altijd naar een meeting en wanneer het mij uitkomt moet ik op andere momenten ook naar meetings kunnen gaan. Dat heb ik nodig. Ik had geen haast met deze relatie. Ik kreeg haar vertrouwen. Het feit dat ik open en eerlijk was sprak in mijn voordeel. In augustus heb ik haar de sleutel van mijn huis gegeven.
Eigenlijk niet volgens het programma. Want het programma zegt dat je eerst rustig aan moet doen. Maar ik kan moeilijk alleen zijn en dit voelde oprecht goed.

Alles wat ik veroorzaakt heb kwam heel dichtbij. Dat vond ik wel heel moeilijk. In augustus 2013 zijn we gaan samenwonen en heb ik gezegd dat als ik 1 jaar clean zou zijn ik terug wilde naar Zuid-Afrika.

Terug naar Zuid-Afrika
Op 7 januari 2014 zijn we naar Zuid-Afrika gevlogen. We zaten in Long Street en iedereen verklaarde ons voor gek want het was daar één en al gezuip. Maar voor mij was er een knop omgegaan, alcohol en drugs heeft voor mij geen meerwaarde meer. Ik heb nu wat ik wil.

Op 13 januari 2014 zijn we bij de NA geweest in Zuid-Afrika. Hetzelfde groepje waar we altijd heengingen. Daar heb ik mijn 1 jaar clean sleutelhanger opgehaald. Daarna zijn we naar de AA gegaan en daar heb ik eveneens mijn 1 jaar sober bewijs opgehaald. Velen zeiden toen ik de kliniek verliet en vertelde na een jaar terug te komen: beloof geen dingen die je niet waar kunt maken maar ik heb het waar gemaakt!!
Ik heb een share gedaan in de kliniek op zondagavond, dat vergeet ik echt nooit meer. Toen zat ik aan de andere kant van de stoel en heb ik daar mijn levensverhaal mogen vertellen. Dat werd heel goed ontvangen. De eerste week in Zuid Afrika heb ik alle meetings bezocht, ze herkenden mij nog. Het voelde heel erg goed en vertrouwd.

De tweede week werd een week vakantie. Ik kon kaartjes kopen voor de wedstrijd Zuid-Afrika – Nigeria. Daar zaten we in Kaapstad, in het stadion en toen knapte er iets in mij. Ik heb 10 minuten met mijn zonnebril op zitten huilen toen ik besefte wat ik had bereikt. Dat ik daar nuchter naar een voetbalwedstrijd kon kijken, in een vol stadion. Het was grandioos en het was een moment waarop ik besefte dat het mij gegund was. Mijn vrouw zei:’ je bent nu zo goed bezig!!”

Gezin
We kwamen in januari 2014 uit Zuid-Afrika toen bleek dat mijn vrouw zwanger was. Het is allemaal heel snel gegaan maar ik zou het voor geen goud willen missen.
In maart kreeg ik een vast contract voor onbepaalde tijd bij een bedrijf waar ik het naar mijn zin had. We konden een huis kopen en dit huis heb ik helemaal van de grond af opgeknapt. Ik ben bijna een maand vrij geweest maar het is echt van ons. En onze dochter werd geboren, om dit mee te maken is geweldig.
Ik bleef en blijf meetings bezoeken, dat is echt heel erg belangrijk voor je herstel. Meetings waar ik me thuis voel en lekker kan praten, waar ik mijn “ei” kwijt kan.
Vanaf dat moment is het allemaal bergopwaarts gegaan. Ik heb soms echt wel gedacht; wanneer komt het keerpunt bij mij, wanneer komt de man met de hamer?

Dat ik mijn ouders niet meer heb gesproken daar heb ik het erg moeilijk mee gehad. Ik stuurde een brief en kreeg geen antwoord. Mijn huidige vrouw is bij ze geweest en heeft een tijd met ze gesproken. Ze heeft alleen maar moeten horen hoeveel verdriet mijn moeder van mij heeft gehad.
Maar als je ziet dat het met iemand goed gaat en inmiddels echt alles voor elkaar heeft dan moet je over dingen kunnen praten. In mijn brief heb ik ook geschreven: de deur staat open maar ik bepaal wanneer, want er moet over een hoop dingen gesproken worden. Met name tijdens het eerste jaar en de geboorte van onze dochter heb ik mijn ouders enorm gemist.
Ik heb fantastische schoonouders. Ze hebben geen oordeel over wat ik heb gedaan. Dat is iets waar ik ze heel dankbaar voor ben. Het zijn unieke mensen, daar ben ik heel blij mee en ook trots op. Daardoor ben ik veel verder gekomen, mede dankzij hen!

Twee jaar later werd onze jongste zoon geboren. Dat ging niet zonder slag of stoot. De zwangerschap verliep niet vlekkeloos. We hebben ons er samen doorheen geslagen maar onze relatie werd in die periode wel flink op de proef gesteld. Maar het heeft heel goed uitgepakt, alsof het zo had moeten zijn. Op 18 augustus zijn wij alweer 7 jaar getrouwd en hebben 2 fantastische kinderen. Mijn leven gaat goed, het leven van mijn vrouw gaat goed: ons leven gaat goed!

Valkuilen
Mijn valkuil is dat ik altijd iedereen wil helpen.
In Zuid-Afrika liepen we de berg op bij Kaap de Goede Hoop en één van de fellows kon niet meer. Dus ik bood aan dat ik hem op mijn rug zou nemen. Waarop de begeleider zei: “nee Matthijs dat gaat niet gebeuren, want wat gebeurt er straks als jij daar ligt dan nemen ze jou ook niet mee.” Hij zei: “dit is jouw gevecht en dat is zijn gevecht. Jij moet jouw eigen manier vinden in dit leven zodat jij jouw eigen kracht vindt.” Dit zijn hobbels waar ik heel erg tegenaan ben gelopen.

Als ik vroeger € 10 in mijn zak had dan moest ik het uitgeven. Geld was alles voor me. Als ik nu denk hoe ik vroeger met geld om ging is dat heel anders, geld interesseert mij nu niet meer. Als mijn gezin het maar goed heeft, de rest boeit mij niet. Als je dat 20 jaar geleden tegen mij had gezegd dan had ik je recht in je gezicht uitgelachen.

Nawoord
Je kunt jezelf nog zo haten en nog zoveel verdriet hebben om dingen die gebeurd zijn of dingen die je raken, waar je nu niet over kunt praten, maar geef het een kans. Geef de kliniek een kans. Geef de meetings een kans om jezelf weer terug te vinden. Je moet er wel open voor staan. Maar er is een uitweg.
Hoe moeilijk het ook is. Al is het nog zo donker, er komt altijd weer licht aan de horizon. Zodra je het eerste lichtpuntje ziet dan weet je dat je op de goede weg bent. Die weg is zwaar. Die weg zit vol met hobbels en valkuilen maar het gaat er niet om hoe makkelijk je naar beneden kunt vallen, het gaat erom hoe snel je weer opstaat als je valt en wat je ermee doet.
Geef het een kans. Voordat je naar een kliniek gaat kun je het gevoel hebben dat je er alleen voor staat maar je staat niet alleen. Vanaf het moment dat je hulp zoekt sta je niet meer alleen. Een verslaafde staat alleen maar alleen tijdens zijn gebruik maar daarna sta je nooit meer alleen.
Je komt in een “familie”; de fellowship; de meetings, hier ontmoet je gelijkgestemden die jou begrijpen en die je nooit zullen veroordelen om wat je doet of hebt gedaan. Er wordt echt naar je geluisterd en er wordt met je omgegaan alsof je één van hen bent en je bent ook een van hen. Dat is het mooiste van een kliniek of een meeting. We blijven allemaal voor elkaar zorgen wanneer dat nodig is.
Je kunt altijd iemand bellen, zelfs midden in de nacht als je het moeilijk hebt. In de buitenwereld heb je dat gewoon niet. Je komt echt in een begripvolle familie.

Het is mijn ultieme levensdoel om clean te blijven